Me and Joan Collins

 

In 2000 schreef ik het nummer While Sarah sings. Ik vormde het om tot gedicht en ging voor epibreren.com en voor het AD naar Washington om Poetry.com aan de kaak te stellen. Die verdienen namelijk miljoenen door dichters te paaien om vooral veel geld aan hen te besteden. Het kostte 595 dollar om mee te doen aan een conferentie waarbij je je eigen gedicht mocht voordragen voor een jury. 65.000 viel er te winnen, plus een aantal kleinere prijzen. Ik won een publicatie prijs ter waarde van 1000 dollar en niemand minder dan Joan Collins overhandigde deze prijs aan mij. Als mijn moeder dat had mogen zien…

Ik had contact met de Pulitzerprijs winnaar die in de jury zat. Hij schreef een bijtend stuk over de conferentie. Ik reageerde ook met een gedicht:

EXISTENCE 

To this day
the bowl looks down on her
with softspoken cries
of unabaited shame.
It is a twisted fate
winning a mindless game.

Customs had asked her
Golf?
No.
Tennis?
No. Poetry.
Wow.

They quickly let her pass.
They oohd her.
They aaahd her.
They believed the charade.
A winner out of her
The bowl had made.

Poets and passion, prizes and shows
To this day she doesn’t know
if she was like the bowl
a mere example
to excite the masses and silence the critics
or if they truly liked her poem.

The bowl beckons her attention
in vain today
she is writing a poem
that she will never enter
in any contest nor pay a fee for again
this poem will not need to prove

its worthiness is its existence.
© Karin Giphart, 2002
eerder gepubliceerd in de Epibode, 29-8-2002

Het winnende gedicht While Sarah sings ging als volgt:

While Sarah sings

in a silent hour
the night brings
your sweet, swollen smile
sinks
into my soft skin
While Time is standing
at the airport gate
checking in your suitcase
grey
a last embrace
One last gaze
into those green eyes
that are longing to stay
longing to stay here
with me
An image to remind me
how intimate one night can be
Always to remind me
how infinite one night can be

 

 

Comments are closed.